Jasna świadomość medytacyjna jest rozpoznawaniem zarówno bezruchu jak i zmiany a niezmącona czystość spokojnego trwania jest naszą podstawową inteligencją.

Iluzyjne przejawienia powstają z wiary w rzeczywistość. Jeśli z pomocą nieustannego wglądu w ich nierealność spoczywa się w rozluźnieniu, w spontanicznej, bezczasowej naturze - otwarta dal, w której nie ma już nic więcej do zrobienia zostanie bez wysiłku osiągnięta.

Człowiek chętnie pozwala innym robić za siebie różne rzeczy. Dlatego musimy częściej sobą potrząsać i przypominać, że nikt inny nie osiągnie za nas oświecenia, że nie chcemy tego rodzaju buddyzmu, w którym pozostawia się praktykowanie mniszkom i mnichom, by samemu móc z czystym sumieniem spać dalej.

Rzeczywistość niezależna od podmiotu przestała istnieć. Podmiot i przedmiot, umysł i materia, nie egzystują już oddzielnie, lecz współdziałają i przenikają się wzajemnie.

Nie wyruszaj do nieprzebytej dżungli, by odnaleźć słonia, który spokojnie stoi już w domu.

Weź sobie za przykład starą krowę. Jest ona zadowolona gdy śpi w oborze. Ty musisz jeść, spać i srać - tego nie da się uniknąć - wszystko oprócz tego to nie twój interes.

Niektórzy lubią, kiedy w medytacji pojawiają im się najróżniejsze odczucia, wibracje, energie i inne sensacje. To jest zwyczajne fantazjowanie. Nie chodzi nam o żadne egzotyczne doznania.

Linia Kagyu, określana czasem mianem "ustnego przekazu" Tybetu, wywodzi się od wielkiego jogina Tilopy, który żył w Północnych Indiach około X wieku.

W wadżrajanie kobiety generalnie uważane są za esencję mądrości, a liczne żeńskie manifestacje różnych energii znane są pod nazwą dakiń.

Jeśli ludzie poznający nauki Buddy wkraczają na ścieżkę - to znaczy: jeśli słuchają nauk, rozmyślają nad nimi i ostatecznie praktykują je medytując - wówczas ustanowiona jest Sanga.