Wielka Pieczęć i Wielka Doskonałość Gjatrul Rinpocze Gjatrul Rinpocze urodził się w 1925 roku i otrzymał wykształcenie w tradycji Njingma w klasztorze Payul Dhomang we Wschodnim Tybecie. Spędził wiele lat na praktykowaniu medytacji. Od poczÄ tku lat 70-tych XX wieku naucza rĂłwnieĹź na Zachodzie, głównie w Stanach Zjednoczonych, gdzie załoĹźył kilka ośrodkĂłw.

Natura pustości jest wolna od lgnięcia. Nikt, nawet Budda, nie moĹźe stworzyć pustości, poniewaĹź to ona jest pierwotną rzeczywistością. Tak właśnie naleĹźy podchodzić do stanu pozbawionego lgnięcia. Lgnięcie do takich doświadczeń z myślą, Ĺźe „to jest puste” jest najzwyczajniej kolejną formą przywiązania. Postępując tak, przeocza się sedno praktyki, sztucznie stwarza się jakąś wykonceptualizowaną „pustość”, a przecieĹź prawdziwa pustość nie jest czymś stworzonym. Myślenie „to jest puste” albo „to jest pustość” jest częścią problemu, a nie jego rozwiązaniem.

Według nauk tybetańskiej szkoły Gelug wszystkie czujące istoty posiadają potencjał oświecenia. Jednak zgodnie z wykładnią szkół Kagju i Njingma każda czująca istota w rzeczywistości już jest oświecona; każdego z nas przenika Stan Prawdy, Dharmakaya, którego natura jest identyczna z naturą buddy, zwaną również Tathagatagarbha.

Chociaż są to różne interpretacje, to każda z nich jest na swój sposób prawdziwa. Nie powinno się uważać, że pogląd szkoły Gelug, odpowiadający poziomowi konwencjonalnej rzeczywistości, jest bezużyteczny. Należy o tym pamiętać, ponieważ takie podejście stanowi fundament, na którym budowany jest wgląd w naturę pustości.

W tradycjach Kagju i Njingma kładzie się wielki nacisk na rozpoznanie iluzorycznej natury zjawisk. Aby zrozumieć znaczenie takiego podejścia, uĹźyjmy przykładu. JeĹźeli chcemy, Ĺźeby dziecko nauczyło się rozpoznawać swoją twarz, pokazujemy mu lustro, mĂłwiąc: „SpĂłjrz, oto twoje odbicie”. Kiedy dziecko zacznie stroić miny, zauwaĹźy, Ĺźe identycznie zachowuje się odbicie w lustrze. Rozpozna wĂłwczas obraz w lustrze jako własne odbicie. Odbicie nie jest dzieckiem, ale dziecko moĹźe dzięki swemu lustrzanemu odbiciu rozpoznać siebie, swoją naturę.

Podobnie, zgodnie z poglądem o iluzoryczności zjawisk przekazywanym w szkołach Kagju i Njingma, należy przyglądać się naturze doświadczeń, zarówno tych związanych z otoczeniem zewnętrznym, jak też z własnym ciałem i stanami mentalnymi. Prowadzi to do rozpoznania ostatecznej natury zjawisk, która jest taka sama zarówno w przypadku tych przeżywanych podczas snu, jak i tych, których doświadczamy na jawie. Żadne nie są bardziej namacalne, wszystkie są ostatecznie pozbawione niezależnego istnienia. Nie chodzi tu jednak o to, że doświadczanie świata na konwencjonalnym poziomie jest pozbawione znaczenia. Przeciwnie: jest bardzo istotne i stanowi podstawę do urzeczywistnienia głębszego wglądu.