Na pierwszym etapie praktyki [tonglen] mo?emy zacz?? uczy? si? docenia? wyj?tkowo?? swojego ?ycia. Mo?emy uczy si? cieszy? najdrobniejszymi nawet przyjemno?ciami, jakie nas spotykaj?. ?atwo przeoczy? chwile, gdy spotyka nas co? dobrego. Szcz??cie przychodzi cz?sto w sposób dla nas niezauwa?alny. Widzia?am kiedy? rysunek przedstawiaj?cy cz?owieka o zdumionym wyrazie twarzy. Nad nim, w „chmurce”, by?o pytanie: „O co chodzi?”, a pod rysunkiem podpis: „Bob prze?ywa chwil? zadowolenia”. Zwyczajno?? szcz??cia sprawia, ?e trudno nam je uchwyci?.

Kluczem do szcz??cia jest w pe?ni ?wiadoma obecno??, obecno??, w chwili, koncentracja na drobiazgach codziennego ?ycia. Po?wi?caj?c uwag? zwyczajnym rzeczom – garnkom, patelniom, swojemu ubraniu, z?bom – cieszymy si? nimi. Obieraj?c jarzyny albo czesz?c w?osy, dajmy wyraz rado?ci ze swojego istnienia: g??bokiej sympatii dla siebie i dla odczuwalnego we wszystkim dooko?a ?ycia. Taka uwa?no??, w po??czeniu z docenianiem wszystkiego, pozwala na pe?ny kontakt z rzeczywisto?ci? i daje rado??. Je?li docenimy i obejmiemy sw? uwag? szersz? przestrze? – innych ludzi, ca?e otoczenie – do?wiadczenie rado?ci b?dzie jeszcze g??bsze.

Uczniom tradycji zen zaleca si? sk?adanie pok?onów innym ludziom, a tak?e zwyczajnym przedmiotom, by wyrazi? szacunek. Uczy si? ich, by po?wi?cali uwag? miot?om, sedesom, ro?linom, wyra?aj?c wdzi?czno?? wszystkiemu, co si? pojawia w ich ?yciu. Obserwuj?c którego? ranka Trungp? Rinpocze, jak nakrywa stó? do ?niadania, mia?am wra?enie, jakbym obserwowa?a kogo? uk?adaj?cego bukiet kwiatów albo tworz?cego teatraln? scenografi?. Z takim skupieniem i rado?ci? rozmieszcza? na stole wszystkie przedmioty – podk?adki pod talerze, serwetki; widelce, no?e i ?y?ki; talerze i fili?anki. Zaj??o mu to w sumie kilka godzin! Od tego czasu, mimo ?e na ogó? mam na to tylko kilka minut, traktuj? rytua? nakrywania do sto?u jako okazj?, by poczu? swoj? obecno?? tu i teraz i cieszy? si? ni?.