Szamar Rinpocze jest dzierĹźawcÄ linii szkoły Karma Kagyu buddyzmu tybetańskiego, drugim po Karmapie lamÄ w hierarchii tej szkoły. Obecny XIV Szamarpa, Mipam Cieki Lodro urodził się w 1952 roku w prowincji Kham, w arystokratycznej rodzinie Athub, jako bratanek XVI Karmapy. Po śmierci XVI Karmapy, Szamar Rinpocze kontynuował projekty rozpoczęte przez Karmapę, m.in. zakładajÄ c New Delhi KIBI - Karmapa International Buddhist Institute. Wykłada się tam filozofię buddyjskÄ na poziomie akademickim. Szamarpa przewiduje odnowę esencjonalnych nauk Mahamudry. Kładzie nacisk na ĹşrĂłdłowe teksty, odnajduje i uaktualnia traktaty wielkich mahasiddhĂłw, takie jak "Skarbnica Mahamudry" VII Karmapy. Szamar Rinpocze odnalazł i rozpoznał siedemnastÄ inkarnację Karmapy - Trinleja Taje DordĹźe. Więcej informacji na stronie Szamara Rinpocze.

Zwierzęta posiadają takie samo niezbywalne prawo do korzystania z Ziemi, jak istoty ludzkie. Ludzie jednak dominują obecnie na naszej planecie i z powodu tej dominacji muszą wziąć na siebie zasadniczą odpowiedzialność za zapewnienie zwierzętom ich praw. To przekłada się na sposób postępowania, który jest zarówno humanitarny, jak i dalekowzroczny oraz równoważy interesy ludzi i innych gatunków, tak aby największa możliwa liczba istot odniosła pożytek.

Jednym z najbardziej fundamentalnych praw, ktĂłre ludzie muszą rozszerzyć na zwierzęta jest prawo do istnienia - w takim stopniu jak to moĹźliwe –do istnienia wolnego od cierpienia. Oznacza to nacisk na humanitarne traktowanie zwierząt, zwłaszcza tych, ktĂłre służą nam za ĹşrĂłdło poĹźywienia, wykorzystywane są do produkcji odzieĹźy, pomagają w pracy, zapewniają rozrywkę, bądĹş trzymane są jako zwierzęta domowe. Na przykład kurczaki, bydło, owce, kozy, świnie i inne zwierzęta przeznaczane na mięso muszą mieć zapewnione komfortowe warunki i dobre Ĺźycie aĹź do momentu uboju. Podobnie zwierzęta juczne i pociągowe jak osły, bawoły domowe, czy teĹź te dostarczające wełnę, mleko i inne produkty powinny wieść zdrowe i wygodne Ĺźycie. Okrucieństwo, tortury, niepotrzebne lub niehumanitarne uwięzienie czy wszelkiego rodzaju złe traktowenie powinno być prawnie zakazane. Podczas uboju naleĹźy zadbać o to, aby śmierć była tak szybka i bezbolesna, jak to moĹźliwe. PowyĹźsza uwaga dotyczy takĹźe ryb, skorupiakĂłw i innych zwierząt zamieszkujących jeziora, rzeki i oceany: unikanie bĂłlu i cierpienia powinno stanowić naczelną zasadę przy połowie i uśmiercaniu tych zwierząt.

Podobne myślenie powinno regulować nasze relacje z dziką zwierzyną. Wieloryby, delfiny, słonie, goryle, szympansy, nosorożce i inne znane nam gatunki w oczywisty sposób zasługują na ochronę przed wyginięciem. Nasze współczucie wobec zwierząt musi jednak wykraczać poza wspomniane, godne uwagi gatunki i włączać szeroką gamę gatunków na całym świecie wraz z ekosystemami, w których żyją. Zasadę unikania niepotrzebnego zabijania dzikich zwierząt powiniśmy uwzględniać we wszystkich naszych działaniach, wliczjąc gospodarkę rolną, procesy przemysłowe i zagospodarowanie przestrzeni, od budowy fabryk, domów i dróg, po instalację rurociągów i innych elementów infrastruktury.

Wiele gatunkĂłw dzikich zwierząt jest zagroĹźonych z powodu ludzkiej działalności i będą one wymagały naszej aktywnej interwencji, aby przetrwać, włączając w to ratowanie, bądĹş zamianę siedlisk odpowiadających ich potrzebom. W niektĂłrych przypadkach zarządzanie gatunkami, aby przynieść maksimum korzyści, moĹźe wymagać działań, ktĂłre mogą okazać się szkodliwe dla pewnych stworzeń. Na przykład, eliminacja inwazyjnych gatunkĂłw moĹźe pomĂłc zachować zdrowie ekosystemu i, co za tym idzie, jego zdolność do bycia ostoją dla wielu innych dzikich organizmĂłw. Podobnie kontrola populacji przenoszących malarię komarĂłw zmniejszy cierpienie populacji ludzi, w ktĂłrej ta choroba sieje spustoszenie. JednkaĹźe we wszystkich przypadkach zarządzania gatunkami zwierząt przez ludzi intencją powinno być sprawiedliwe dzielenie się Ziemią ze wszystkimi stworzeniami, a gdy wymaga to działań, ktĂłre ranią niektĂłre istoty –minimalizowanie ich cierpienia w takim stopniu, jak to moĹźliwe.