Medytacja i spokój Duddziom Rinpocze Jego ?wi?tobliwo?? Duddziom Rinpocze, by? wybitnym wspó?czesnym joginem. By? zwierzchnikiem szko?y Ningma buddyzmu tybeta?skiego, tradycji, któr? w ósmym wieku wprowadzi? do Tybetu Padmasambhawa. Duddziom Rinpocze by? osiemnast? inkarnacj? tej Linii, w której pojawi?o si? paru najwi?kszych buddyjskich Mistrzów Indii i Tybetu. Po naje?dzie komunistycznych Chin osiad? w Indiach, a pó?niej w Nepalu. W ostatnich latach swego ?ycia za?o?y? wielkie centra w USA. W ko?cu zamieszka? ze swoj? rodzin? we Francji. Zmar? w styczniu 1987 r., w wieku 82 lat.

Londyn 1979


My, ludzie, sk?adamy si? z cia?a, mowy i umys?u, ale to nasz umys?, jest tym co nazywamy "Królem, który Spe?nia Wszystko" - "Kund?e Gjalpo", który panuje nad cia?em i mow? i kieruje nimi. Twórc? szcz??cia jest umys? i twórc? cierpienia jest tak?e umys?.

Jak powstaje szcz??cie? Gdy b?dziemy obserwowali swój umys? i uwa?nie pozostawimy go w stanie spokoju, wówczas pojawi si? szcz??cie.

Jak powstaje cierpienie? Poniewa? pragnienia umys?u s? nienasycone, gdy on po??da przedmiotów pragnienia, powoduje to powstanie wszelkiego rodzaju zak?ócaj?cych emocji, takich jak gniew i agresja, które z kolei wzbudzaj? chmur? negatywnych my?li. wp?dza nas to we wszelkiego rodzaju nie ko?cz?c? si? aktywno??, która w ca?o?ci wpl?tana jest w negatywne dzia?ania, w ten sposób stwarzaj?c negatywn? karm? Skutkiem tego, umys? i cia?o schwytane s? w niemo?liwe do unikni?cia wi?zienie nieu?mierzonego cierpienia. A? do chwili ?mierci, nie ma ko?ca tego cierpienia i wyczerpuj?cego, uci??liwego trudu umys?u. Gdyby ?mier? by?a ca?kowitym ko?cem tego, to by?oby cudowne; jednak, faktycznie, umiera tylko nasze cia?o a nie umys?. I to czym umys? zajmuje si? w tym ?yciu - wszystkimi tymi negatywnymi i niepomy?lnymi dzia?aniami - jest tym za czym b?dziemy musieli pod??a? w nast?pnym ?yciu, do?wiadczaj?c konsekwencji, które odpowiadaj? temu dok?adnie.

Zatem, w tym ?yciu i w nast?pnym b?dziemy odkrywali, ?e dzia?ania pozytywne i negatywne, szcz??cie i cierpienie, wszystkie zale?? od umys?u. To co musimy zrobi? to zawróci? umys? i zebra? go w sobie. Poniewa?, je?li spojrzymy na nasz umys?, zobaczymy ?e jest tak zwariowany i tak powik?any jak szaleniec, rzeczy o których nie s?dzimy, ?e mogliby?my kiedykolwiek pomy?le?, pomy?limy dziewi?? razy! Wtedy zrozumiemy, ?e umys? jest odpowiedzialny tak?e za to szale?stwo i ?e musimy go zawróci? i sprowadzi? z powrotem do siebie, gdy? to na czym musimy si? skupi? to aktywno??, która uspokaja i stabilizuje umys?.

Bez wprowadzenia do umys?u pewnego rodzaju ciszy, swobody i rozlu?nienia, i bez stosowania sposobów sprowadzaj?cych spokój i szcz??cie - lub przynajmniej my?lenia o zrobieniu tego - mogliby?my posiada? bogactwo tak ogromne jak Góra Sumeru, pot??ne jak ocean, a jednak wci?? nie byliby?my zadowoleni. Gdy? je?li b?dziemy mieli co?, to b?dzie istnia?o cierpienie posiadania a je?li nie b?dziemy mieli czego?, to b?dzie istnia?o cierpienie nieposiadania. Je?li zaczniemy co?, b?dzie istnia?o cierpienie niemo?no?ci sko?czenia tego. Chocia? cierpienie mo?e ukaza? si? nam jako szcz??cie, sam? jego istot? jest zawsze cierpienie. Tak wi?c zdecyduj si? i b?d? pewien, ?e g?ówn? przyczyn? tego wszystkiego jest umys?.

Mogliby?my zapyta?: zatem, jaki jest ten umys?? Gdyby?my mieli zbada? go dok?adnie, odkryliby?my, ?e nie ma on ?adnej formy, na któr? mo?naby patrze?, ?adnego d?wi?ku do us?yszenia - on jest jak wiatr. Niespodziewanie my?l powstaje i tak samo niespodziewanie znika. Oprócz tego nie ma niczego innego.

Z tego pustego umys?u powstaje pusta my?l, jednak zamiast zostawi? j? tak jak ona jest, próbujemy uchwyci? t? my?l, poprzez wzbudzenie nast?pnej. Pierwsza my?l daje prac? drugiej my?li tak aby uchwyci? my?l... itd. bez ko?ca. Gdy w ten sposób jedna my?l zatrudnia drug? my?l, stwarza to iluzj? i rozproszenie i sprawia, ?e w naszej g?owie wiruje.

Tak wi?c powinni?my zrozumie? to: w jaki sposób stwarzamy niesko?czony ?a?cuch my?li i bezustannej aktywno?ci, i ?e wszystko to jest ca?kowicie bezcelowe.

Je?li ?cigamy my?l, to nigdy nie b?dziemy mogli jej uchwyci?. Wi?c zamiast tego, niech sam umys? wgl?da w umys?. Gdy umys? rzeczywi?cie obserwuje umys?, zauwa?ymy, ?e ?wiadomo?? która patrzy i obserwowany umys? nie mog? by? oddzielone ani odró?nione.

Przyczyn? ca?ej iluzji i zwiedzenia s? powstaj?ce my?li, "namtok", tak wi?c nie pozwalajmy umys?owi w?drowa? za przypadkowymi my?lami. Zamiast tego, gdy powstaje my?l, spójrzmy prosto na ni? i zobaczmy jaka ona jest i jak wygl?da. Poniewa? gdyby?my mieli pój?? za ni?, nie wystarczy?oby sto lat ?eby j? schwyta?.

Wi?c nie ?cigaj?c my?li, pozosta?my po prostu w tym naturalnym, uspokojonym stanie medytacji. Gdy pozostawimy umys? sobie samemu, niezak?ócony w swojej w?asnej przestrzeni, wówczas je?li powstaje my?l, jest wspaniale; gdy nie powstaje, to tak?e jest wspaniale. Oboj?tni i niewzruszeni powstaj?cymi my?lami, mo?emy do?wiadczy? stanu, w którym nie ma ?adnych wspomnie? ani my?li, ale jest czysta, g??boka , rozbrzmiewaj?ca pustka. Nazywa si? to "spokojem" medytacji, lub "nepa". Je?li w ten sposób pozwolimy swojej uwa?no?ci uwolni? umys? i pozwolimy mu ustali? si? na swój w?asny sposób, wtedy nawet w ciele b?dziemy do?wiadczali wibruj?cej lekko?ci a w umy?le g??boki spokój i czyst?, promieniuj?c? szcz??liwo??. Dlaczego? Jest tak poniewa? umys? potrafi odnale?? swój w?asny naturalny stan i spocz?? w swojej w?asnej naturze. Gdy potrafimy w ten sposób pozostawa?, naturalnie rozlu?nieni w naturze umys?u, ten stan medytacji nazywa si? "Szi ne" (skt. ?amatha) lub czasami "Ting nge dzin".

To w?a?nie wtedy, gdy potrafimy rozlu?ni? swój umys? tak i? pozostaje cichy i trze?wy, osi?gamy prawdziwy spokój i szcz??cie. Gdy w ten sposób odkrywamy wewn?trzny spokój w umy?le, wówczas nie ma po prostu ?adnej przyczyny by wzbudza? agresj? wobec zewn?trznych zjawisk lub innych ludzi, ani nie ma najmniejszego powodu dla uczu? zawi?ci i rywalizacji. Zamiast tego b?dziemy potrafili naturalnie i automatycznie wprowadza? spokój i szcz??cie w otaczaj?cy nas ?wiat. Je?li nie potrafimy kultywowa? tego spokoju i dobrego samopoczucia wewn?trz siebie, wówczas umys? wpl?cze si? we wszelkiego rodzaju my?li i niezwykle trudno b?dzie osi?gn?? spokój i szcz??cie w ?wiecie.

Gdy raz zrozumieli?my, ?e spokój i szcz??cie zale?? wy??cznie od umys?u, z t? pewno?ci? i przekonaniem ka?dy z nas powinien próbowa? doskonali? spokój umys?u wewn?trz siebie, co przyniesie szcz??cie i spokój zarówno w tym jak i w przysz?ym ?yciu. Mamy to w swoich r?kach. Je?li b?dziemy potrafili rozwija? to sami, nie b?dziemy musieli szuka? spokoju lub szcz??cia gdzie indziej, ani te? nikt nie b?dzie móg? ukra?? ani ??da? tego od nas. Prosz? pami?tajcie o tym i praktykujcie to. Gdy siedzimy, pozostawiamy cia?o w jego naturalnym stanie, nie zmienione; mow? nie zmienion?, naturalnie dostosowan? do oddechu; i umys? nie zmieniony, w swoim w?asnym miejscu spoczynku.

Umys? M?dro?ci Buddów jest tym co nazywamy "M?dro?ci? Pustki"; zatem ta pustka jest tym, z czego jako jej w?asne samowypromieniowanie, powstaje Pi?? M?dro?ci i wszystkie wspania?e cechy. Natur? naszego umys?u jest tak?e pustka; z punktu widzenia pustki jest to dok?adnie to samo. Ale my, gdy promieniowanie pustki emanuje, nie rozpoznajemy go jako Pi?ciu M?dro?ci tak jak jest to w przypadku Buddów, i dlatego zostajemy opanowani iluzj?, która manifestuje si? jako powstaj?ce my?li, zwodz?c nas i wci?gaj?c g??biej w iluzj?. Dlatego je?li potrafimy rozpozna? nasz? w?asn? natur?, prawdziwy stan rzeczy, wówczas nie b?dziemy musieli szuka? Buddy z dala od siebie - w rzeczywisto?ci mo?emy znale?? to w sobie samych.

Poniewa? tak jest, pami?tajcie o tym.