Naturalny stan umys?u Tarthang Tulku Dogen (1200-1253) przyszed? na ?wiat w rodzinie stoj?cej u szczytów w?adzy. Jako trzynastolatek wst?pi? do klasztoru na górze Hiei, nast?pnie w Kioto kszta?cil si?u Eisaia. W 1223 r. wyjecha? na studia do Chin, tam te? dozna? satori. Po powrocie do kraju szerzy? wiedz? przekazan? mu przez jego chi?skiego mistrza Ju-chinga. W 1243 r. za?o?y? ?wi?tyni? w Echizen - o?rodek szko?y soto. Sposobu na osi?gni?cie o?wiecenia upatrywa? w zazen.

Poniewa? w swym naturalnym stanie umys?
pozbawiony jest dualizmu,
po??czony jest ze wszystkim, co istnieje,
nasze ?ycie stanie si? medytacj?.


Ci, którzy nie s? przyzwyczajeni do medytacji, uwa?aj?, i? jest to co? obcego, niezwyk?ego, nienaturalnego - egzotyczne do?wiadczenie, lub ?e medytacja to co? innego ni? sama osoba medytuj?ca. Czasami mówi?, ?e jest to po prostu kolejny aspekt wschodniej psychologii czy filozofii, który trzeba zg??bia?, studiowa? i bada?. Jednak medytacja wcale nie jest czym? obcym, wydzielonym i zewn?trznym. Medytacja jest naturalnym stanem umys?u i ca?y umys? mo?e by? medytacj?.

Medytacja zaczyna si? w momencie, w którym pozwolimy, by cia?o i umys? ca?kowicie si? odpr??y?y. Mo?na to osi?gn?? poprzez do?wiadczanie uczucia, które przychodzi samo z siebie, my go nie przywo?ujemy. Gdy pozwolimy, by wszystko by?o takie, jakie jest, i ws?uchamy si? w cisz? w?asnego umys?u - to b?dzie nasza medytacja. Brak jakiegokolwiek d?wi?ku nie jest tak? cisz?, nie jest ni? równie? brak czynników rozpraszaj?cych. Tak? cisz? jest natomiast pe?na otwarto??, przytomno?? umys?u. Gdy w danej chwili zachowamy cisz? - bez gor?czkowej pogoni za schronieniem, bez próby rozwi?zania problemów - jedyne, co pozostanie, to ?wiadomo??.

Medytacja jest procesem odkrycia samego siebie. Na jednym poziomie medytacja pokazuje nam, do czego byli?my przywi?zani, jak rozwija?y si? nasze emocjonalne przywi?zania od dzieci?stwa. Na nast?pnym poziomie pomaga si? nam uwolni? od tych przywi?za?, u?atwia nam dostrze?enie w?asnego potencja?u. Gdy spojrzymy wstecz, na sposób, w jaki my?leli?my, dostrze?emy, ?e sami zastawiali?my na siebie pu?apki. Nauczymy si? przenika? pozy i pretensje zg?aszane przez umys? oraz przez wszelkie wyja?nienia i wymówki Zdamy sobie spraw?, ?e wci?? gramy i ?e dalecy jeste?my od prawdziwej samowiedzy.

Patrz?c sztywno na ?wiat, arbitralnie wyznaczamy granice, tak?e dla samych siebie. Wydaje si? nam, ?e do?wiadczenie, które nie jest zwi?zane ze zmys?ami i wyobra?eniami, pozbawiona jest jakiejkolwiek warto?ci. Lecz wychodz?c poza realizacj? pomys?ów, poza dualizm, poza czas i przestrze?, co mamy do stracenia? Je?li cokolwiek, to tylko obawy, przyzwyczajenia, kurczowe trzymanie si? zmy?lonego "ja" i równie zmy?lonego bezpiecze?stwa tego "ja". Naturalny stan umys?u nie ma nic do stracenia. Wcze?niej, z powodu wyobcowania, nie wiedzieli?my, ?e ?wiadomo?? mo?e sta? si? naszym domem. A bycie ?wiadomym le?y u podstaw naszej natury.

Chocia? rozmawiamy o naszej prawdziwej naturze, niekoniecznie znaczy to, ?e jej do?wiadczamy. W?a?ciwie wi?kszo?? z nas wpada w pu?apk? b??dnego ko?a: tworzymy teorie i wyja?nienia, które rodz? dalsze teorie i wyja?nienia; umys? zap?tla si? w niesko?czono??. "Ja" zawsze ??czy si? z ró?nymi uczuciami, poj?ciami i refleksjami natury psychologicznej. Ego czeka, by nas zapyta?, czy cokolwiek osi?gn?li?my, wi?c musimy sobie odpowiada? przez ca?y czas - i dlatego wychodzimy poza do?wiadczenie, przygl?daj?c si? mu z zewn?trz.

Chocia? robimy, co w naszej mocy, by by? uwa?nym i ?wiadomym ka?dej chwili, wewn?trzne dialogi i wyobra?enia tworz? przeszkody, które niszcz? spontaniczno?? naszego do?wiadczania. Im bardziej chcemy zinterpretowa? do?wiadczenie i opisa? je s?owami, tym bardziej si? od niego oddalamy. Zostajemy ze starymi poj?ciami i dualistycznym postrzeganiem ?wiata, wi?c reakcja na codzienne sytuacje nie wyp?ywa z naturalnego stanu. Jakby?my mieszkali po?rodku pi?knego ogrodu, ale nie byli tego ?wiadomi. Lata mijaj? na wyja?nianiu, my?leniu i analizowaniu, lecz nigdy na odkrywaniu naturalnego stanu.

Trudno jest zda? sobie spraw? z takiego stanu umys?u, poniewa? s?dzimy, ?e my?li i uczucia s? moje. Oceniamy je w kontek?cie mojej sytuacji, mojego ?ycia. Ale my?li i uczucia wcale nie s? moje. Jedna my?l jest po??czona z drug?, potem z trzeci?. Id?c tym tropem, znajdziemy nast?pn?. Ka?da my?l wymaga pewnych s?ów i obrazów. Tak jak klisza filmowa kr?c?ca si? nieustannie, tak wyobra?enia zajmuje ?wiadomo?? i odbiera energi?. Na ko?cu gubimy ?wiadomo??. Stajemy si? jak dzieci ogl?daj?ce kreskówk? - zagubieni, wpatrzeni.

Obserwuj?c umys?, zobaczymy, ?e ?wiadomo?? ?atwo zatrzymuje si? na my?lach albo na impulsie zmys?owym. Na przyk?ad gdy s?yszymy trza?ni?cie drzwi lub ha?as uliczny, umys? natychmiast tworzy obraz lub my?l, z którymi po??czone jest do?wiadczenie - bardzo dok?adne i o odpowiednim nasileniu. Ale zatrzymuj?c si? w tym momencie, mo?na wnikn?? w to do?wiadczenie. W takiej chwili odkryjemy pewien typ wewn?trznej atmosfery lub ?rodowiska, który nie posiada kszta?tu, formy, ?adnych cech charakterystycznych, ?adnej struktury. Nie ma s?ów, obrazów, pomys?ów czy postaw, które mo?na by przyj??, poniewa? ka?da postawa - zatrzymania, do?wiadczania czy nawet postawa "poza tym" - odnosi?aby si? do czego?, co jest ca?kowicie kojarzone z nami, subiektywne. Dlatego, aby si? uwolni? od dualizmu umys?u, trzeba wyj?? poza wzgl?dne zrozumienie i pogl?dy, zajrze? wewn?trz i je?li to mo?liwe, pozosta? w pierwotnym momencie do?wiadczania.

Poniewa? w swym naturalnym stanie umys? pozbawiony jest dualizmu, po??czony jest ze wszystkim, co istnieje, nasze ?ycie stanie si? medytacj?. Medytacja nie jest ucieczk? od tego ?wiata - jest dobrym przyjacielem i nauczycielem, który mo?e udzieli? wskazówek, wesprze? umys? i pomóc mu w bezpo?rednim dotarciu do j?dra istnienia, pokonaniu ?cian, które oddzielaj? nas od ?wiadomo?ci, natchnienia i intuicji. Dzi?ki temu do?wiadczeniu dotrzemy do w?asnej jedno?ci. W ka?dej chwili mo?emy zaprzyja?ni? si? z medytacj?. Z perspektywy, jak? daje medytacja, do?wiadczymy ka?dego istnienia jako pe?nego i pi?knego - bo ka?da rzecz jest na swój sposób pi?kna: nasza praca, my?li, rozmowy; ka?da sytuacja ma w?asn? warto?? i znaczenie Wprowadzaj?c do naszego ?ycia ?wiat?o?? medytacji, staniemy si? bogatsi, nasze ?ycie nabierze znaczenia i znajdziemy cel. B?dziemy zdolni radzi? sobie z ka?da sytuacj? w otwarty i bezpo?redni sposób.

Ta naturalna ?wiadomo?? jest prosta i bezpo?rednia, otwarta na wszystko. Jest natychmiastowa i spontaniczna, pozbawiona tajemnic, nie ma strachu czy winy, nie ma problemów, ch?ci ucieczki lub wybrania innej drogi. "Naturalna" znaczy "swobodna", nie maj?ca oczekiwa?, nie tworz?ca przymusu, nie interpretuj?ca, nie maj?ca wcze?niejszych planów. Gdy medytacja pog??bia si?, nie ma potrzeby jej naprawia?, polepsza?, doskonali?. Nie ma potrzeby rozwoju, bo wszystko porusza si? naturalnie.

Gdy b?dziemy potrafili do?wiadczy? bezpo?redniej ?wiadomo?ci, pomi?dzy naszym umys?em a medytacj? nie b?dzie niczego. Do?wiadczenie jest zawsze nowe, ?wie?e, czyste i pi?kne. Cho? istnieje poza zwyk?ym poczuciem czasu, jest w nim ci?g?o?? Wszystko jest, jakie jest, nic nie jest dodane ani odebrane.

Je?li, medytuj?c, potrafimy pozosta? w chwili obecnej, mo?emy do?wiadczy? wy?szego stanu ?wiadomo?ci. Je?li jednak b?dziemy trzyma? si? psychicznych wyobra?e? lub stara? si? przypomnie? sobie odpowiednie polecenia czy ci?g wydarze?, b?dziemy pod??a? za ruchem umys?u na poziomie ?wiadomym. Nawet studiuj?c i ucz?c si? o takim poziomie przez wiele lat, mo?emy zrobi? wiele pozytywnych rzeczy, zebra? olbrzymi? liczb? informacji, jednak wci?? b?dziemy daleko od prawdziwego zrozumienia. Dlatego koniecznie trzeba rozszerza? ?wiadomo?? poza wewn?trzny dialog, otworzy? si? najmocniej i pogr??y? ciszy. To s? wci?? tylko poj?cia, lecz pó?niej, praktykuj?c, wyjdziemy poza nie, poza konceptualne my?lenie, i dotrzemy do stanu, w którym nie ma ?adnego centrum, bowiem wszystkie ograniczenia, które wymagaj? takiego centrum, znikn? - i to jest medytacja.

Gdy rozwiniemy medytacj?, d?u?ej ju? nie b?dziemy musieli polega? na intelektualnych wyja?nieniach tego, kim jeste?my, bowiem potrzeba samookre?lenia zniknie, jak rozwiewa si? mg?a, gdy wschodzi s?o?ce. Gdy to zrozumiemy, nie b?dziemy ju? walczy? z ego i negatywnymi emocjami - ani czyni? rozró?nienia na dobro i z?o, pozytywne i negatywne, drog? duchow? i nawykowe dzia?ania W czasie do?wiadczania medytacji spontaniczna ?wiadomo?? rodzi si? sama, a emocjonalne problemy i konflikty trac? na sile i rozmywaj? si? Gdy przestaniemy je karmi?, znikn? ze ?wiadomo?ci, a wtedy naprawd? zobaczymy, i? naturalnym stanem umys?u jest medytacja. Dzi?ki niej umys? zostanie o?wiecony i otrzyma pot??n? i cenn? energi? My natomiast do?wiadczymy nieopisanego, wszechwiedz?cego zrozumienia.